Mind of an Anarchist


Wat ik zeker weet

Onderheid

 

Er is een groeiend verlangen ons eigen leven te leiden, onze eigen weg in het leven te vinden. En er is een groeiend zelfvertrouwen om moedig te zijn en trouw te blijven aan die levensweg. Mensen willen kunnen staan achter hun beslissingen. We denken steeds meer zelf na over dingen en accepteren consequenties van onze besluiten. Het geeft een gevoel van vrijheid waar we al zo lang naar op zoek zijn. We willen niet meer geregeerd of geleid worden door mensen die keer op keer ons vertrouwen in hen hebben geschaad. Genoeg daarvan. Het is tijd, Onze Tijd.

Regeren is kennelijk voorschrijven aan mensen hoe het leven geleefd dient te worden. Het gaat gepaard met veel beleidmakerij, papieren werkelijkheden, die ver van de mensen af staan. Die tijd is voorbij. Het vertrouwen in de politiek en overheid was nog nooit zo laag in Nederland. Zelden zijn ze er in geslaagd een belofte na te komen. Het bijgeloof in wet en religie is tanende. Het is ons, de mensen, pijnlijk duidelijk geworden, dat ze vooral worden gehanteerd voor eigenbelang. Het machtsdenken heeft zijn tijd gehad. Het is tijd te erkennen, dat mensen een hoog zelforganiserend vermogen hebben, maar steeds worden tegengehouden om het toe te passen. Onder de vlag van een politieke partij of een ander ideologisch orgaan hebben we geen vrijheid gevonden. Het instituut overheid heeft onze levens verslonden. We hebben daar wel genoeg van. In toenemende mate nemen mensen zelf actie om hun leven op zinvolle wijze vorm te geven. ‘Burgerinitiatieven’ worden ze genoemd. Veel bestuurders hebben nog niet in de gaten, dat het om directe actie gaat van mensen zonder inmenging van de overheid. Krampachtig probeert de overheid vat te houden op deze acties door zich er tegenaan te bemoeien. Het heeft nauwelijks succes. Steeds meer politici en ambtenaren raken in conflict met zichzelf. Zij willen het goede doen voor de mensen, maar hun organisatie houdt ze tegen dat te doen. De rollen zijn omgedraaid. Directe acties van mensen sturen de overheid aan in plaats van dat de overheid nog langer voorschrijft wat dient te gebeuren.

Is dat erg? Ik denk het niet. In het kennistijdperk hebben mensen toegang tot vele bronnen voor het oplossen van hun problemen. Veel van die problemen werden ooit ‘politieke problemen’ of ‘overheidsproblemen’ genoemd en dienden dus door de politiek en overheid te worden opgelost. Het besef groeit, dat het ‘onze problemen’ zijn en dat wij, de mensen, ze dus ook zelf op moeten lossen. Een beweging die ik van harte toejuich. Als wij onze gemeenschap willen versterken, dan moeten we de rol van de overheid verzwakken. Het gaat niet om burgerparticipatie, maar om overheidsparticipatie, waarbij geldt: ‘Hoe kan de overheid nog een zinvolle bijdrage leveren aan de gemeenschap?’ Alle activiteiten van de overheid zullen tegen het licht worden gehouden. Dragen ze bij aan betere gemeenschap of niet? Zo niet, dan nemen wij, de mensen, er afscheid van. Piramides van macht worden vervangen door netwerken van mensen met eenheid van opvatting over hoe ze samen willen leven. Zij nemen regie voor de oplossing van hun problemen, waarbij van de overheid wordt verwacht dat zij hieraan op coöperatieve wijze bijdragen door de initiatieven mogelijk te maken. Heilige huisjes zullen hierbij moeten worden afgebroken. Deze verandering zal niet altijd even gemakkelijk gaan natuurlijk. Heel wat debatten en bureaucratische grindbakken zullen er worden opgericht door politici en ambtenaren, die nog in het oude machtsdenken vastzitten. Een voor een zullen ze worden geslecht. Onderschat nooit de kracht van de zwerm, vooral als die uit mensen bestaat.

Directe actie voelt als vrij leven met alle daarbij komende verantwoordelijkheden, maar in het volle bewustzijn van leven in een vrije gemeenschap. Het is geen technisch probleem, maar een activiteit van menselijk organiseren. De mensen geven wel aan wat handig is om voor iedereen op dezelfde wijze te organiseren. Die taak is dan aan een ‘onderheid’, de tegenhanger van overheid. Dat is wat ik zeker weet.

Advertenties


De Stem van Holland

De loze kreten van verkiezingsbeloftes vliegen ons weer om de oren. Verkiezingsdebatten vullen de gaatjes op televisie en radio tussen de talentenshows en de baby van Barbie. Het gaat vooral over het herstel of het behoud van ons, in het industriële tijdperk vergaarde, kapitaal. Alsof dat nog belangrijk is in de 21e eeuw, het tijdperk van verbinding. Steeds meer mensen keren zich af van de politiek en haar markttucht. Steeds meer mensen nemen zelf weer regie. Inmiddels zijn er al bijna 200 door mensen gestarte initiatieven voor het oprichten van coöperaties voor het duurzaam, in eigen beheer, opwekken van energie en in Heeze bestaat een coöperatie voor het aanleggen van glasvezel in het dorp. We winnen! We zijn de opgelegde marktwerking zat. De wereld wordt er niet beter van. Marktwerking veroorzaakt vals spel, ook wel competitie of concurrentie genoemd, en maakt het leven vooral duur.  Slechts een klein groepje (markt)leiders wordt er beter, of liever, rijker van. Of ze daarmee betere mensen worden is maar de vraag. Het veronderstelde marktevenwicht wordt nooit bereikt, omdat die gewoon niet bestaat. Het evenwicht tussen vraag en aanbod werd er bij gesleept om een economisch model te laten werken. Het bestaat niet echt! Keynes begreep dat heel goed, blijkens zijn uit 1930 daterende ‘Economic Possibilities for our Grandchildren’.  Hij vroeg zich af of de mens van zijn door arbeid en industrialisatie verworven vrijheid kan genieten of dat hij zich tot slaaf voor het leven laat maken van het economisch systeem. We kennen de uitkomst: 50% van de grootste economieën ter wereld zijn multinationals. We werken ons te pletter voor vrijheid en worden daarvoor na 12 september  beloond met €1.000! Hoe gemakkelijk hebben wij ons in laten palmen door de marktwerking, dat we dit een goede deal vinden?

De bankencrisis spreekt ons aan op onze moraal. Mensen beseffen steeds beter, dat een ‘goed leven’ meer waard is dan kapitaal op een bankrekening of belegd in effecten. De gewone dingen van het leven, goed nabuurschap, familie, zindelijk samenwerken, voor elkaar zorgen, zijn meer waard dan de inhoud van onze portemonnee. En van een democratisch leven komt ook al niets terecht, zolang een groot deel van dat leven, het bedrijfs-leven bijoorbeeld, helemaal niet democratisch ingericht is, maar juist allerlei trekken van een dictatuur heeft. Niet voor niets spreken we vaak van ‘marktdictatuur’, in plaats van marktwerking.

Wij, de mensen, beginnen de markt steeds beter te snappen. Internet gaf ons een kijkje in hoe ons leven door de marktleiders bedisseld wordt. We voelen ons bedrogen. Arabische lentes, de Instignados in Spanje, de Occupy-beweging,  zijn uitingen van de wereldwijde woede en verontwaardiging die leeft onder Ons, de mensen. Ook vooraanstaande wetenschappers hebben steeds beter in de gaten, dat het huidige neoliberale kapitalisme en haar vrije marktwerking helemaal niet zo vrij is en als utopisch kan worden beschouwd. Joseph Stiglitz (econoom) schrijft over ‘de prijs van ongelijkheid’, vader en zoon Skidelsky (econoom en filosoof) over ‘hoeveel is genoeg’, Herman Wijffels (econnom) over ‘duurzame circulaire economie’, Richard Sennet (socioloog) over ‘samen’ en Jim Stanford (econoom) schreef een realitycheck op het neoliberale kapitalisme. Allen kiezen ze voor iedereen, de gemeenschap en de wereld. Het is tijd om definitief afscheid te nemen van het feodale tijdperk. en te kiezen voor ‘een goed leven’. De meeste mensen in de grote economieën hebben alles wat ze nodig hebben om een ‘goed leven’ te kunnen leiden. Zij kunnen zelfs alle mensen op de wereld voorzien van dezelfde benodigdheden. Spullen in overvloed. Meer van het zelfde helpt ons daar niet bij, zeker niet als het alleen maar betekent dat we er nog langer en harder voor moeten werken. De datum van vrijlating uit de markttucht schuift al richting 68 jaar. Je mag van geluk spreken als je dan kapitaalkrachtigen gezond bent en van je ‘vrijheid’ kan genieten. Eenmaal gepensioneerd, onrendabel en afgeschreven in termen van marktwerking, weten we echter niet wat we met onze vrijheid moeten doen. Tijdens het golfen, tennissen en kaarten bespreken we liever de laatste aflevering van TVOH of Sterren Springen op Zaterdag in plaats van hoe we de volgende generaties helpen met hun grote vragen in het leven.

Ik hoop dat Wij, de mensen, op 12 september onze stem laten horen, De Stem Van Holland, en dat we kiezen voor een goed leven voor elkaar, iedereen, de gemeenschap, de wereld. Van politieke ideologieën moeten we het niet hebben, van de markt en haar economie ook niet. Wij, DSVH, kiezen voor Coöperatieve Anarchie, een samenleving zonder overheersing van één individueel belang!

Dit niet-stemadvies is natuurlijk maar een advies. Doe er mee wat u goeddunkt.

Deze column werd eerder geplaatst op http://corporatecompassion.nl/



Staat van ontbinding
11 september 2012, 13:45
Filed under: Geen categorie | Tags: , , , , , , ,

Nog twee dagen tot de verkiezingen van het politieke seizoen 2012. Nog niet eerder waren er zoveel zwevende kiezers. We voelen ons steeds minder verbonden met de ‘volksvertegenwoordigers’. Wanhopig, en zonder veel succes, proberen lijsttrekkers en campagneteams met ballonnen en ijsjes de verbinding met de mensen te herstellen. Het vertrouwen in de Grote Leiders is nog maar nauwelijks aanwezig. Op 12 september stemmen we vooral uit fatsoen en het valse idee dat stemmen een democratisch recht is, dat met veel pijn en moeite verworven is en dus behouden moet worden. Maar waarvoor zouden we eigenlijk stemmen? (Schijn)democratie voor één dag, tot zover reikt onze invloed. In het afgelopen decennium heeft de politiek, uit naam van marktwerking en bezuinigingen, steeds meer invloed van zich af georganiseerd. Zelfs de Koning(in) is tegenwoordig ontkoppeld van het systeem. Veel knoppen om aan te draaien zijn er voor politici niet meer. Ook in de aanpak van de bankencrisis zijn ze met handen en voeten gebonden. Grote landen als Duitsland en Frankrijk maken de dienst uit in politiek Europa en voor het overige is de rol van de overheid allang verschoven naar industriële en bancaire grootmachten, de Global Corporates.

Ik geloof niet in de bevrijding via het stembiljet. Ik hou er niet van als mijn leven verslonden wordt door de grillen van politici. Ik heb liever zelf regie over mijn leven, met alle consequenties van mijn keuzes, zolang ik er maar zelf achter kan staan. En gelukkig zie ik steeds meer initiatieven van mensen, die hetzelfde lijken te denken. Lokale coöperaties voor eigen, duurzaam opgewekte, energie, coöperaties van mensen voor het aanleggen van glasvezelkabel, coöperaties van mensen die met elkaar gratis draadloos internet in het dorp regelen en onlangs werd de Kredietunie Nederland opgericht, een coöperatie van kredietunies, waar ondernemers met en voor elkaar kredietfaciliteiten organiseren, omdat de ‘grote’ banken alleen maar met hun eigen winstjacht bezig zijn. Wij, de mensen, hebben een hoog zelforganiserend vermogen en het wordt steeds makkelijker om dit vermogen toe te passen.

De vrijheid van mensen bestaat in de erkenning en gehoorzaamheid aan natuurlijke wetten. Dat is wat ons verbindt. Wetten en religie worden puur gebruikt voor het organiseren van het eigen belang van enkelen. Het is een vorm van bijgeloof. In een wereld van open en sociale media geloven Wij, de mensen, weer in onszelf. De bankencrisis heeft de bedorven moraal van onze leiders blootgelegd. Het is tijd dat we ons definitief bevrijden van economische exploitatie en politieke en sociale slavernij. De Staat kunnen we daarbij missen als kiespijn. Staten kunnen niet met elkaar samenwerken, mensen wel. En mensen willen elkaar best helpen als dat in alle openheid en eerlijkheid gebeurt. Erg moeilijk is het niet meer. Er is zoveel kennis en kunde onder Ons, de mensen. Grenzen vervagen als we steeds beter in staat zijn die kennis en kunde te mobiliseren voor het belang van de hele gemeenschap. Iedereen!, is het motto, in plaats van alleen de hardwerkende Nederlander of  de goede Christen. De nieuwe verbindingen zijn sterk. Behandel anderen zoals je zelf ook behandeld zou willen worden, in dezelfde omstandigheden. Meer morele principes hebben we niet nodig. Vrijheid komt voort uit de directie actie van maatschappelijk betrokken en onderling verbonden mensen, al dan niet samenwerkend in enige organisatie, en niet onder de noemer van enige politieke partij of ideologisch orgaan. En onze Staat? Die waant zich nog levend, maar verkeert al jaren in staat van ontbinding. Ik gun hem een fijne rustplaats.

Deze column werd eerder gepubliceerd op http://www.organisatieactivist.nl



Ik ben lekker stout
6 augustus 2012, 13:46
Filed under: Geen categorie | Tags: , , , , , , ,

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!

Ik wil geen steun meer geven!

Ik wil niet zeggen tegen die bankmeneer:

natuurlijk krijgt u nog een beetje meer …

nee, nooit meer van mijn leven!

U kunt voor mijn part op mijn rug

Ik haal lekker mijn centjes terug!

 

Ik wil geen verkiezingsleuzen, ook al zijn ze nog zo boud,

of credit ratings oppoetsen!

Ik wil lang studeren, ook al ben ik oud

Ik wil niet volgzaam zijn, maar stout

en met 130 over de A2 roetsjen

en films downloaden op mijn PC

piraten pakken we wel op zee!

 

En niet meer hoeven bukken in de klas

maar mijn nek uitsteken

en spugen op mijn schoolpas

en ik wil op mijn sterfbed pas

misschien weer over resultaten spreken!

en ik wil alles wat niet mag,

de hele dag, de hele dag!

 

Op de tribune van de 2e Kamer zit ik niet gedwee

maar strijdbaar voor het goede

en tegen zinloze voorstellen roep ik aldoor: nee!

Aan dat staatsboekhouden doe ik niet meer mee

En ik wil niets meer moeten

En dat is alles wat ik wil

en als ze kwaad zijn , zeg ik: Kus mijn bil!

 

(vrij naar Annie M.G. Schmidt, Ik ben lekker stout)

Deze column werd eerder geplaatst op http://www.organisatieactivist.nl



10 Nieuwe beginselen voor de economie

Het wordt steeds een beetje beter. Ondanks voortdurend stijgende werkloosheidscijfers, steeds hogere energiekosten, de kennelijk bodemloze beerput van bankschandalen, naar beneden bijgestelde ‘credit ratings’ van alles wat in geld uit te drukken is en ondanks politici, wiens holle frasen en loze beloftes op beterschap allang niet meer worden geloofd, is er een kentering gaande in het denken over hoe Wij, de mensen, ons leven kunnen beteren. Misschien wel de krachtigste katalysator voor een fundamentele verandering is vernieuwing van de organiseerprincipes onder ons economische systeem, dat uit de 19e eeuw stamt. Een ‘upgrade’ anno de 21e eeuw is dringend noodzakelijk. Daarom introduceer ik hier graag een tiental van deze ‘nieuwe’ economische principes.

 

Principe 1: Het behoud van de natuur, haar grondstoffen en haar organiseerprincipes staan aan de basis van hoe wij, de mensen, onze samenleving organiseren.

Terug naar de menselijke maat in en met de lokale natuurlijke omgeving. Het met brute kracht forceren van ons bestaan op aarde heeft veel schade toegebracht aan ons ecosysteem. We hebben de natuur er echter nooit door kunnen bedwingen. Als de mens als soort wil overleven, dan zal ze zich aan de natuurlijke context moeten aanpassen.

 

Principe 2: Je doet de dingen zélf, tenzij er iemand is die het beter kan.

Dit principe leerde ik in het Noordoosten van IJsland, waar gemeenschappen niet veel groter zijn dan enkele honderden inwoners. Van de crisis hebben zij weinig gemerkt, want er waren nooit veel grondstoffen en middelen voorhanden om groot te denken of om specialisten in te huren. Het streven is om zelfvoorzienend te zijn. Dat geeft vrijheid, maar vraagt ook verantwoordelijkheid voor het onderhouden van je eigen vakmanschap en een houding van een leven lang leren en werken aan je eigen curriculum voor het leven.

 

Principe 3: Economische bedrijvigheid streeft naar het beste voor de wereld.

In plaats van de beste ván de wereld te willen worden, streven we er naar onze bedrijvigheid te laten bijdragen aan het beste vóór de wereld. Lokaal georganiseerde coöperatieve economieën leiden tot grotere sociale samenhang en grotere gelijkheid, zonder dat we allemaal eenheidsworst hoeven te worden. Er zijn voldoende mogelijkheden om je te onderscheiden.

 

Principe 4: Delen is het nieuwe hebben.

Was het verzamelen en hebben van kapitaal de grote drijfveer achter het huidige neoliberale kapitalistische economische systeem, in haar opvolger anno 21e eeuw zijn kennis en creativiteit de belangrijke drijfveren. En voor kennis en goede ideeën is delen de krachtigste vermenigvuldiger. Eigendom is een vorm van diefstal.

 

Principe 5: Op basis van overvloed in plaats van schaarste.

Er is genoeg voor iedereen als we afleren in termen van schaarste te denken. Schaarste leidt tot enorme economische ongelijkheid. Het gaat er ook niet om iedereen een luxe leven te bieden, maar over het creëren van een wereld van mogelijkheden, die voor iedereen op gelijkwaardige voorwaarden toegankelijk zijn. De hiervoor noodzakelijke technieken zijn al in belangrijke mate beschikbaar. Geef ze in handen van iedereen en overvloed wordt een belangrijke katalysator naar een robuuste en duurzame maatschappij.

 

Principe 6: Economie streeft naar het eerlijk verdelen van de welvaart.

Technologische vooruitgang maakt ons leven gemakkelijker en bespaart ons veel tijd. Het zorgt er echter ook voor, dat er in de toekomst steeds minder banen beschikbaar zijn voor steeds meer mensen. En aangezien onze individuele welvaart wordt betaald met het inkomen uit werk zullen we naar een systeem moeten, waarin de welvaart op een eerlijke manier wordt (her)verdeeld. Laten we de welvaartsongelijkheid zich verder ontwikkelen, zoals in ons huidige economische systeem gebeurt, dan is het gevolg een explosieve sociale toestand, die zal leiden tot burgeroorlogen en ander geweld. Ik kies dan liever voor sterke sociale samenhang.

 

Principe 7: Economie is circulair georganiseerd.

In de economie van de toekomst bestaat geen afval. ‘Cradle to Cradle’ is uitgangspunt voor het ontwerpen en produceren van producten. Ook geldstromen volgen circulaire patronen. Lokale economieën vormen de basis, waarbij lokaal bestede middelen bij voorkeur ook weer lokaal geïnvesteerd worden. U betaalt niet langer voor het verbruik, maar voor het (tijdelijk) gebruik van middelen.

 

Principe 8: Genoeg is genoeg

Kwantitatieve economische groei heeft zijn grenzen. Volwassen economieën streven vooral kwalitatieve ontwikkeling na. Hogere levenskwaliteit voor iedereen, gebaseerd op de ‘Piramide van Overvloed’ (Damandis & Kotler): beschikbaarheid van goed drinkwater, gezond voedsel, veilig onderdak, vrije communicatie, vrije toegang tot informatie, toegang tot goed onderwijs, beschikbaarheid van duurzame energie, sterke gezondheidszorg en individuele vrijheid die niet bijt met de samenlevingsvrijheid. Je neemt niet meer dan noodzakelijk, dan heeft een ander ook wat en wordt de natuur niet onnodig belast met onze verbruikszucht.

 

Principe 9: Wie het weet mag het zeggen.

Het tijdperk van management is voorbij. Door de hoge onderlinge verbondenheid in (virtuele en sociale) netwerken en 24/7 beschikbaarheid van benodigde informatie raken managers in toenemende mate overbodig. Hun kennisvoorsprong en bijbehorende machtspositie gaan in rap tempo verloren. In platte netwerken bepalen kennis, talent en vaardigheden in een specifieke context wie tijdelijk de leiding krijgt. Het gezamenlijk doel van een netwerk van gelijk geïnteresseerden is leidend voor wat moet gebeuren.

 

Principe 10: Alleen ga je sneller, samen kom je verder.

Samenwerken is het geheim van het succes van de toekomstige economie. Marktwerking heeft dit probleem niet op kunnen lossen. We kunnen er maar het beste afscheid van nemen. Concurrentie leidt vaker tot competitievervalsing dan tot open en eerlijke coöperatie. Zij die blijven kiezen voor snel en bovenmatig eigengewin zullen ontmaskerd worden en indien noodzakelijk uit de netwerken verstoten worden.

 

Beetje bij beetje ontdekken we organiseerprincipes, die het predicaat duurzaam en robuust lijken te mogen dragen. Het zijn de principes van toekomstige generaties. Bent u geboren voor 1985, dan zult u ze nog wel verwarrend vinden, omdat de algoritmes van ons oude denken in de weg zitten. Voor generaties geboren na 1985 zijn deze principes al vanzelfsprekender. Zij gedragen zich niet als boekhouders, maar durven ongehoorzaam te zijn. Ze laten zich leiden door hun idealen, dromen en wensen. Laten wij, oudere generaties, ons vooral door deze generatie laten leiden en ze helpen behoeden voor de fouten die wij in onze tijd gemaakt hebben. Wilt u meer betekenen? Stelt u zichzelf dan de volgende vraag: Doet u momenteel iets dat een betekenisvolle bijdrage levert aan genoemde 10 beginselen? Als het antwoord ‘Nee’ is, weet u wat u te doen staat.

Deze column is eerder geplaatst op http://www.organisatieactivist.nl



Homo Passio

Homo Passio [homo passio, ook wel homo civis seditiosus turbulentus cooperantem ofwel coöperatief anarchist], opvolger van de Homo Consumens, de tijdens het Kapitalistoceen (1848 – 2012 n.Chr.) levende mensensoort die zich kenmerkte door een dwangmatige zucht naar verbruiken, vernietigen en vergaan. De homo passio wist zich aan deze consumptieve stoornis te ontrekken toen hij zich realiseerde welke schade door dit gedrag aan de wereld werd toegebracht. Aanvankelijk werd de homo passio geremd door rationaliteitschaamte, maar na een korte, wereldwijde, periode van herbezinning, het Occupatioceen (2011 – 2012), richtte de homo passio zich op het beste vóór de wereld.

Lichaamsbouw
De homo passio is actief, zorgt goed voor zijn omgeving en staat stil bij wat hij doet. Hij ziet er een stuk gezonder uit, dan zijn op vele fronten aan obesitas lijdende voorganger. De homo passio is energiek, betrokken en vitaal, eet vooral streekproducten uit de wereldkeuken, een echte kosmopolivoor.

Sociale en politieke organisatie
De eerste homo passio’s leefden in een breed gebied langs de Limes, de noordgrens van het Romeinse Rijk. Vanaf ongeveer 2005 n.Chr. noemden zij zich Rijnlanders, waarmee ze aangaven dat zij zich in hun sociale en werkende leven organiseerden op basis van vakmanschap, vertrouwen en verbinding. Zij inspireerden elkaar met veel getwitter op congressen, lezingen, in artikelen en boeken en op de sociale netwerken. Aanvankelijk zetten zij zich vooral af tegen de Angelsaksische homo consumens, die zich organiseerden vanuit militaire organiseerprincipes command, control en communicatie. Later verbonden zij zich wereldwijd in netwerken waarin naast de Rijnlandse principes ook passie, verlangen en idealen centraal staan. Velen in die tijd waren activistisch en lieten via maatschappelijke bewegingen als Occupy, Instignados (Spanje), en de Arabische lente van zich horen. Deze bewegingen zetten de wereld op zijn kop en de homo passio greep zijn kans om aan iedereen duidelijk te maken, dat zij kozen voor een op andere basis georganiseerde wereld. Hun vrijheid hanteren ze welbewust, zodat ze de samenlevingsvrijheid, hun grootste goed, niet in gevaar brengen.
In plaats van in het publiek te zitten, kiest de homo passio er voor op het podium te staan. Anders dan de homo consumens, die zich aangeleerd hulpeloos gedroeg, bemoeit de homo passio zich met wat moet gebeuren en er toedoet. Ze laten zich inspireren door de wereld. Aan hun beschaafde manier van samenleven en samenwerken herken je een hoge mate van tolerantie. Ze leren van elkaar en zien de wereld als leerplek. Ze vertrouwen op wat ze weten en weten waarin ze geloven. Alles staat in dienst van samenlevingsvrijheid, de vrijheid waarnaar ze streven en waar ze hun levensmotto aan ontlenen: ‘Freedom, use it or lose it’. Ze volgen geen politieke ideologie, maar gedragen zich coöperatief anarchistisch, waarmee ze aangeven, dat ze een duidelijke voorkeur tonen voor organiseren zonder overheersing van enig individueel belang.

Fossielen
Als eerste menssoort laat de homo passio weinig fossielen achter. Onder de noemer duurzaamheid ontwikkelden ze een levensstijl, die gebruik maakt van natuurlijke circulaire processen en bouwstijlen. Een typisch homo passio fossiel is dan ook nauwelijks van natuur te onderscheiden en daardoor moeilijk te vinden.

Uitsterving
Het lijkt er op dat deze mensensoort voorlopig geen opvolger heeft.

Zie ook
Eerste geschriften van de homo passio zijn onder andere gevonden op http://www.organisatieactivist.nl

Deze column werd eerder gepubliceerd op http://www.corporatecompassion.nl



Ons brein is onze handicap

“That what we are afraid of, is what thrills us the most”

Ik ben er wel eens jaloers op: mensen die een opgeruimd hoofd hebben. Ze leven een simpel leven, niet lastig gevallen door een teveel aan kennis, zorgen, of nieuwe ideeën. Ze leven op een automatische piloot. Iedere dag beleven ze weer opnieuw. Alle problemen die ze tegenkomen pakken ze op dezelfde manier aan. Niks aan de hand als het weer niet beter wordt. Ze merken het niet eens op. Morgen beginnen ze met dezelfde energie als vandaag. Grazend als een mak schaap pakken deze mensen vandaag problemen aan op dezelfde manier als gisteren. Bij tegenwind draaien ze gewoon de kont in de wind, want dan heb je er geen last van. Kuddes mensen leven op deze manier. Braaf gaan ze naar hun werk en voor ieder probleem dat voorligt of besluit dat ze moeten nemen kiezen ze die ene, twee dimensionale, aanpak: goed of fout, links of rechtsom. Voor sommige mensen is het om gek van te worden. Volgens de ‘twee dimensionalen’ zijn zij niet goed bij hun hoofd. Zij proberen namelijk hun hele brein te gebruiken en dat is nu juist hun handicap, zo wordt hun steeds gezegd.

Het leven in Nederland, een ander woord voor platland,  is lastig voor een heel breingebruiker. Je snapt er namelijk steeds minder van. Steeds benader je problemen vanuit meerdere dimensies, integraal, als ‘whole system’, maar dan kom je niet tot dezelfde oplossingen als de twee dimensionale platdenkers, die overigens een steeds belangrijker deel van de samenleving uit te lijken gaan maken. Ze zitten tegenwoordig zelfs in het kabinet. Je krijgt platdenkers jouw oplossingen ook niet aan het hoofd gepraat, want denken in meer dan twee dimensies durven platdenkers niet of nog erger: ze willen het niet. Het moet heerlijk zijn, die onwetendheid. Gewoon iedere dag dezelfde oplossing toepassen op alle vraagstukken en bij tegenwind draai je de kont in de wind en het nieuwe probleem glijdt langs je af, of zo u wilt, het ene oor in en het andere oor uit. Steeds meer mensen lijken te kiezen voor zo’n simpel leven en stoppen met nadenken. Misschien wel omdat ze er gek van worden iedere dag opnieuw hun meerdimensionale oplossing voor vraagstukken aan platdenkers te moeten uitleggen. Het gevolg is dat het leven platland er steeds onaantrekkelijker uit komt te zien voor heel breindenkers.

Zou het leven er mogelijk toch niet mooier uit kunnen zien als we in meerdere dimensies zouden kunnen denken? Als we toch eens meerdere perspectieven zouden kunnen zien? Dan komen we wellicht ook met andere oplossingen en hoeven we ook niet steeds de kont in de wind te draaien bij tegenwind. Het is maar een ‘brainwave’ hoor, maar misschien wel eentje die u op andere gedachten brengt. Ik zou platdenkers willen vragen proberen te surfen op die brainwaves. Wees er niet bang voor. Probeert u de brug tussen uw linker en rechter hersenhelft eens uit. U komt er wellicht achter, dat niet alle problemen hetzelfde zijn. Het ene probleem is complexer dan het ander. En als u het vanuit meerdere perspectieven bekijkt, dan komt u wellicht ook met andere oplossingen. Oplossingen die het probleem oplossen, zodat u de volgende dag fris aan een nieuw probleem kunt beginnen en echt een opgeruimd hoofd heeft, omdat het oude probleem niet meer bestaat. In plaats van een twe edimensinaal plan van aanpak komt u met een meerdimensionale mindmap. Ze zijn wellicht complexer, maar daarmee niet ingewikkelder (complex). Uw mindmaps bieden meerdere keuzes, nieuwe mogelijkheden. Wilt u het niet proberen? Waar bent u bang voor? Het brein is misschien wel de grootste handicap van de mens en daar moeten we dus goed mee leren omgaan. Gebruik uw hersens en loop niet steeds achter de platdenkers aan. Uw leven wordt er een stuk interessanter van.

Henk Hogeweg, organisatie anarchist