Mind of an Anarchist


Staat van ontbinding
11 september 2012, 13:45
Filed under: Geen categorie | Tags: , , , , , , ,

Nog twee dagen tot de verkiezingen van het politieke seizoen 2012. Nog niet eerder waren er zoveel zwevende kiezers. We voelen ons steeds minder verbonden met de ‘volksvertegenwoordigers’. Wanhopig, en zonder veel succes, proberen lijsttrekkers en campagneteams met ballonnen en ijsjes de verbinding met de mensen te herstellen. Het vertrouwen in de Grote Leiders is nog maar nauwelijks aanwezig. Op 12 september stemmen we vooral uit fatsoen en het valse idee dat stemmen een democratisch recht is, dat met veel pijn en moeite verworven is en dus behouden moet worden. Maar waarvoor zouden we eigenlijk stemmen? (Schijn)democratie voor één dag, tot zover reikt onze invloed. In het afgelopen decennium heeft de politiek, uit naam van marktwerking en bezuinigingen, steeds meer invloed van zich af georganiseerd. Zelfs de Koning(in) is tegenwoordig ontkoppeld van het systeem. Veel knoppen om aan te draaien zijn er voor politici niet meer. Ook in de aanpak van de bankencrisis zijn ze met handen en voeten gebonden. Grote landen als Duitsland en Frankrijk maken de dienst uit in politiek Europa en voor het overige is de rol van de overheid allang verschoven naar industriële en bancaire grootmachten, de Global Corporates.

Ik geloof niet in de bevrijding via het stembiljet. Ik hou er niet van als mijn leven verslonden wordt door de grillen van politici. Ik heb liever zelf regie over mijn leven, met alle consequenties van mijn keuzes, zolang ik er maar zelf achter kan staan. En gelukkig zie ik steeds meer initiatieven van mensen, die hetzelfde lijken te denken. Lokale coöperaties voor eigen, duurzaam opgewekte, energie, coöperaties van mensen voor het aanleggen van glasvezelkabel, coöperaties van mensen die met elkaar gratis draadloos internet in het dorp regelen en onlangs werd de Kredietunie Nederland opgericht, een coöperatie van kredietunies, waar ondernemers met en voor elkaar kredietfaciliteiten organiseren, omdat de ‘grote’ banken alleen maar met hun eigen winstjacht bezig zijn. Wij, de mensen, hebben een hoog zelforganiserend vermogen en het wordt steeds makkelijker om dit vermogen toe te passen.

De vrijheid van mensen bestaat in de erkenning en gehoorzaamheid aan natuurlijke wetten. Dat is wat ons verbindt. Wetten en religie worden puur gebruikt voor het organiseren van het eigen belang van enkelen. Het is een vorm van bijgeloof. In een wereld van open en sociale media geloven Wij, de mensen, weer in onszelf. De bankencrisis heeft de bedorven moraal van onze leiders blootgelegd. Het is tijd dat we ons definitief bevrijden van economische exploitatie en politieke en sociale slavernij. De Staat kunnen we daarbij missen als kiespijn. Staten kunnen niet met elkaar samenwerken, mensen wel. En mensen willen elkaar best helpen als dat in alle openheid en eerlijkheid gebeurt. Erg moeilijk is het niet meer. Er is zoveel kennis en kunde onder Ons, de mensen. Grenzen vervagen als we steeds beter in staat zijn die kennis en kunde te mobiliseren voor het belang van de hele gemeenschap. Iedereen!, is het motto, in plaats van alleen de hardwerkende Nederlander of  de goede Christen. De nieuwe verbindingen zijn sterk. Behandel anderen zoals je zelf ook behandeld zou willen worden, in dezelfde omstandigheden. Meer morele principes hebben we niet nodig. Vrijheid komt voort uit de directie actie van maatschappelijk betrokken en onderling verbonden mensen, al dan niet samenwerkend in enige organisatie, en niet onder de noemer van enige politieke partij of ideologisch orgaan. En onze Staat? Die waant zich nog levend, maar verkeert al jaren in staat van ontbinding. Ik gun hem een fijne rustplaats.

Deze column werd eerder gepubliceerd op http://www.organisatieactivist.nl

Advertenties


Ik ben lekker stout
6 augustus 2012, 13:46
Filed under: Geen categorie | Tags: , , , , , , ,

Ik wil niet meer, ik wil niet meer!

Ik wil geen steun meer geven!

Ik wil niet zeggen tegen die bankmeneer:

natuurlijk krijgt u nog een beetje meer …

nee, nooit meer van mijn leven!

U kunt voor mijn part op mijn rug

Ik haal lekker mijn centjes terug!

 

Ik wil geen verkiezingsleuzen, ook al zijn ze nog zo boud,

of credit ratings oppoetsen!

Ik wil lang studeren, ook al ben ik oud

Ik wil niet volgzaam zijn, maar stout

en met 130 over de A2 roetsjen

en films downloaden op mijn PC

piraten pakken we wel op zee!

 

En niet meer hoeven bukken in de klas

maar mijn nek uitsteken

en spugen op mijn schoolpas

en ik wil op mijn sterfbed pas

misschien weer over resultaten spreken!

en ik wil alles wat niet mag,

de hele dag, de hele dag!

 

Op de tribune van de 2e Kamer zit ik niet gedwee

maar strijdbaar voor het goede

en tegen zinloze voorstellen roep ik aldoor: nee!

Aan dat staatsboekhouden doe ik niet meer mee

En ik wil niets meer moeten

En dat is alles wat ik wil

en als ze kwaad zijn , zeg ik: Kus mijn bil!

 

(vrij naar Annie M.G. Schmidt, Ik ben lekker stout)

Deze column werd eerder geplaatst op http://www.organisatieactivist.nl



10 Nieuwe beginselen voor de economie

Het wordt steeds een beetje beter. Ondanks voortdurend stijgende werkloosheidscijfers, steeds hogere energiekosten, de kennelijk bodemloze beerput van bankschandalen, naar beneden bijgestelde ‘credit ratings’ van alles wat in geld uit te drukken is en ondanks politici, wiens holle frasen en loze beloftes op beterschap allang niet meer worden geloofd, is er een kentering gaande in het denken over hoe Wij, de mensen, ons leven kunnen beteren. Misschien wel de krachtigste katalysator voor een fundamentele verandering is vernieuwing van de organiseerprincipes onder ons economische systeem, dat uit de 19e eeuw stamt. Een ‘upgrade’ anno de 21e eeuw is dringend noodzakelijk. Daarom introduceer ik hier graag een tiental van deze ‘nieuwe’ economische principes.

 

Principe 1: Het behoud van de natuur, haar grondstoffen en haar organiseerprincipes staan aan de basis van hoe wij, de mensen, onze samenleving organiseren.

Terug naar de menselijke maat in en met de lokale natuurlijke omgeving. Het met brute kracht forceren van ons bestaan op aarde heeft veel schade toegebracht aan ons ecosysteem. We hebben de natuur er echter nooit door kunnen bedwingen. Als de mens als soort wil overleven, dan zal ze zich aan de natuurlijke context moeten aanpassen.

 

Principe 2: Je doet de dingen zélf, tenzij er iemand is die het beter kan.

Dit principe leerde ik in het Noordoosten van IJsland, waar gemeenschappen niet veel groter zijn dan enkele honderden inwoners. Van de crisis hebben zij weinig gemerkt, want er waren nooit veel grondstoffen en middelen voorhanden om groot te denken of om specialisten in te huren. Het streven is om zelfvoorzienend te zijn. Dat geeft vrijheid, maar vraagt ook verantwoordelijkheid voor het onderhouden van je eigen vakmanschap en een houding van een leven lang leren en werken aan je eigen curriculum voor het leven.

 

Principe 3: Economische bedrijvigheid streeft naar het beste voor de wereld.

In plaats van de beste ván de wereld te willen worden, streven we er naar onze bedrijvigheid te laten bijdragen aan het beste vóór de wereld. Lokaal georganiseerde coöperatieve economieën leiden tot grotere sociale samenhang en grotere gelijkheid, zonder dat we allemaal eenheidsworst hoeven te worden. Er zijn voldoende mogelijkheden om je te onderscheiden.

 

Principe 4: Delen is het nieuwe hebben.

Was het verzamelen en hebben van kapitaal de grote drijfveer achter het huidige neoliberale kapitalistische economische systeem, in haar opvolger anno 21e eeuw zijn kennis en creativiteit de belangrijke drijfveren. En voor kennis en goede ideeën is delen de krachtigste vermenigvuldiger. Eigendom is een vorm van diefstal.

 

Principe 5: Op basis van overvloed in plaats van schaarste.

Er is genoeg voor iedereen als we afleren in termen van schaarste te denken. Schaarste leidt tot enorme economische ongelijkheid. Het gaat er ook niet om iedereen een luxe leven te bieden, maar over het creëren van een wereld van mogelijkheden, die voor iedereen op gelijkwaardige voorwaarden toegankelijk zijn. De hiervoor noodzakelijke technieken zijn al in belangrijke mate beschikbaar. Geef ze in handen van iedereen en overvloed wordt een belangrijke katalysator naar een robuuste en duurzame maatschappij.

 

Principe 6: Economie streeft naar het eerlijk verdelen van de welvaart.

Technologische vooruitgang maakt ons leven gemakkelijker en bespaart ons veel tijd. Het zorgt er echter ook voor, dat er in de toekomst steeds minder banen beschikbaar zijn voor steeds meer mensen. En aangezien onze individuele welvaart wordt betaald met het inkomen uit werk zullen we naar een systeem moeten, waarin de welvaart op een eerlijke manier wordt (her)verdeeld. Laten we de welvaartsongelijkheid zich verder ontwikkelen, zoals in ons huidige economische systeem gebeurt, dan is het gevolg een explosieve sociale toestand, die zal leiden tot burgeroorlogen en ander geweld. Ik kies dan liever voor sterke sociale samenhang.

 

Principe 7: Economie is circulair georganiseerd.

In de economie van de toekomst bestaat geen afval. ‘Cradle to Cradle’ is uitgangspunt voor het ontwerpen en produceren van producten. Ook geldstromen volgen circulaire patronen. Lokale economieën vormen de basis, waarbij lokaal bestede middelen bij voorkeur ook weer lokaal geïnvesteerd worden. U betaalt niet langer voor het verbruik, maar voor het (tijdelijk) gebruik van middelen.

 

Principe 8: Genoeg is genoeg

Kwantitatieve economische groei heeft zijn grenzen. Volwassen economieën streven vooral kwalitatieve ontwikkeling na. Hogere levenskwaliteit voor iedereen, gebaseerd op de ‘Piramide van Overvloed’ (Damandis & Kotler): beschikbaarheid van goed drinkwater, gezond voedsel, veilig onderdak, vrije communicatie, vrije toegang tot informatie, toegang tot goed onderwijs, beschikbaarheid van duurzame energie, sterke gezondheidszorg en individuele vrijheid die niet bijt met de samenlevingsvrijheid. Je neemt niet meer dan noodzakelijk, dan heeft een ander ook wat en wordt de natuur niet onnodig belast met onze verbruikszucht.

 

Principe 9: Wie het weet mag het zeggen.

Het tijdperk van management is voorbij. Door de hoge onderlinge verbondenheid in (virtuele en sociale) netwerken en 24/7 beschikbaarheid van benodigde informatie raken managers in toenemende mate overbodig. Hun kennisvoorsprong en bijbehorende machtspositie gaan in rap tempo verloren. In platte netwerken bepalen kennis, talent en vaardigheden in een specifieke context wie tijdelijk de leiding krijgt. Het gezamenlijk doel van een netwerk van gelijk geïnteresseerden is leidend voor wat moet gebeuren.

 

Principe 10: Alleen ga je sneller, samen kom je verder.

Samenwerken is het geheim van het succes van de toekomstige economie. Marktwerking heeft dit probleem niet op kunnen lossen. We kunnen er maar het beste afscheid van nemen. Concurrentie leidt vaker tot competitievervalsing dan tot open en eerlijke coöperatie. Zij die blijven kiezen voor snel en bovenmatig eigengewin zullen ontmaskerd worden en indien noodzakelijk uit de netwerken verstoten worden.

 

Beetje bij beetje ontdekken we organiseerprincipes, die het predicaat duurzaam en robuust lijken te mogen dragen. Het zijn de principes van toekomstige generaties. Bent u geboren voor 1985, dan zult u ze nog wel verwarrend vinden, omdat de algoritmes van ons oude denken in de weg zitten. Voor generaties geboren na 1985 zijn deze principes al vanzelfsprekender. Zij gedragen zich niet als boekhouders, maar durven ongehoorzaam te zijn. Ze laten zich leiden door hun idealen, dromen en wensen. Laten wij, oudere generaties, ons vooral door deze generatie laten leiden en ze helpen behoeden voor de fouten die wij in onze tijd gemaakt hebben. Wilt u meer betekenen? Stelt u zichzelf dan de volgende vraag: Doet u momenteel iets dat een betekenisvolle bijdrage levert aan genoemde 10 beginselen? Als het antwoord ‘Nee’ is, weet u wat u te doen staat.

Deze column is eerder geplaatst op http://www.organisatieactivist.nl



Homo Passio

Homo Passio [homo passio, ook wel homo civis seditiosus turbulentus cooperantem ofwel coöperatief anarchist], opvolger van de Homo Consumens, de tijdens het Kapitalistoceen (1848 – 2012 n.Chr.) levende mensensoort die zich kenmerkte door een dwangmatige zucht naar verbruiken, vernietigen en vergaan. De homo passio wist zich aan deze consumptieve stoornis te ontrekken toen hij zich realiseerde welke schade door dit gedrag aan de wereld werd toegebracht. Aanvankelijk werd de homo passio geremd door rationaliteitschaamte, maar na een korte, wereldwijde, periode van herbezinning, het Occupatioceen (2011 – 2012), richtte de homo passio zich op het beste vóór de wereld.

Lichaamsbouw
De homo passio is actief, zorgt goed voor zijn omgeving en staat stil bij wat hij doet. Hij ziet er een stuk gezonder uit, dan zijn op vele fronten aan obesitas lijdende voorganger. De homo passio is energiek, betrokken en vitaal, eet vooral streekproducten uit de wereldkeuken, een echte kosmopolivoor.

Sociale en politieke organisatie
De eerste homo passio’s leefden in een breed gebied langs de Limes, de noordgrens van het Romeinse Rijk. Vanaf ongeveer 2005 n.Chr. noemden zij zich Rijnlanders, waarmee ze aangaven dat zij zich in hun sociale en werkende leven organiseerden op basis van vakmanschap, vertrouwen en verbinding. Zij inspireerden elkaar met veel getwitter op congressen, lezingen, in artikelen en boeken en op de sociale netwerken. Aanvankelijk zetten zij zich vooral af tegen de Angelsaksische homo consumens, die zich organiseerden vanuit militaire organiseerprincipes command, control en communicatie. Later verbonden zij zich wereldwijd in netwerken waarin naast de Rijnlandse principes ook passie, verlangen en idealen centraal staan. Velen in die tijd waren activistisch en lieten via maatschappelijke bewegingen als Occupy, Instignados (Spanje), en de Arabische lente van zich horen. Deze bewegingen zetten de wereld op zijn kop en de homo passio greep zijn kans om aan iedereen duidelijk te maken, dat zij kozen voor een op andere basis georganiseerde wereld. Hun vrijheid hanteren ze welbewust, zodat ze de samenlevingsvrijheid, hun grootste goed, niet in gevaar brengen.
In plaats van in het publiek te zitten, kiest de homo passio er voor op het podium te staan. Anders dan de homo consumens, die zich aangeleerd hulpeloos gedroeg, bemoeit de homo passio zich met wat moet gebeuren en er toedoet. Ze laten zich inspireren door de wereld. Aan hun beschaafde manier van samenleven en samenwerken herken je een hoge mate van tolerantie. Ze leren van elkaar en zien de wereld als leerplek. Ze vertrouwen op wat ze weten en weten waarin ze geloven. Alles staat in dienst van samenlevingsvrijheid, de vrijheid waarnaar ze streven en waar ze hun levensmotto aan ontlenen: ‘Freedom, use it or lose it’. Ze volgen geen politieke ideologie, maar gedragen zich coöperatief anarchistisch, waarmee ze aangeven, dat ze een duidelijke voorkeur tonen voor organiseren zonder overheersing van enig individueel belang.

Fossielen
Als eerste menssoort laat de homo passio weinig fossielen achter. Onder de noemer duurzaamheid ontwikkelden ze een levensstijl, die gebruik maakt van natuurlijke circulaire processen en bouwstijlen. Een typisch homo passio fossiel is dan ook nauwelijks van natuur te onderscheiden en daardoor moeilijk te vinden.

Uitsterving
Het lijkt er op dat deze mensensoort voorlopig geen opvolger heeft.

Zie ook
Eerste geschriften van de homo passio zijn onder andere gevonden op http://www.organisatieactivist.nl

Deze column werd eerder gepubliceerd op http://www.corporatecompassion.nl



Genoeg geweest, het is nu of nooit

“Niets faalt beter dan een succesvolle strategie uit het verleden”

De huidige westerse samenleving lijkt aan het eind van haar levensduur te zijn gekomen. De signalen daarvoor zijn duidelijk: een economische crisis wordt met klassieke aanpakken niet opgelost, politieke ideologieën bieden geen uitzicht meer, democratieën worden maar geen democratie, het onderwijs sluit niet aan de eisen van de tijd, fossiele energiebronnen raken uitgeput, steeds meer mensen willen niet langer in loondienst werken, enzovoorts. De lijst kan nog lang worden uitgebreid. We bevinden ons op een breekpunt in de wijze waarop wij onze samenleving organiseren, maar willen het niet onder ogen zien. Gaan we door op de bekende weg, maar nu met nog meer daadkracht, beheersdrang, inzet en regelzucht of verlaten we onze comfortzone en gaan we op ontdekkingsreis naar de volgende fase van onze samenleving? Hoe , dat weten we nog niet precies. Het antwoord is echter Ja! De toekomst is immers al begonnen. De natuur wacht niet op ons. We gaan er in mee en kiezen voor mogelijk succes of we blijven hangen in successen uit het verleden en kiezen dus voor catastrofe. Aan Ons, de mensen, is de keuze.

De nieuwe organiseerprincipes van onze samenleving hebben zich al laten zien. Langzaam ontdekken we het belang van en de samenhang tussen bijvoorbeeld vertrouwen, verbinding, netwerken, zelforganisatie, organiseren, gelijkwaardigheid, distributie van welvaart, transparantie, ‘fairness’, overvloed, gebruik, zelfredzaamheid, duurzaamheid, kwaliteit en solidariteit. Het zijn fundamenteel andere organiseerprincipes, dan we gewend zijn. Het gaat niet meer over marktwerking, competitie, georganiseerd wantrouwen, politieke ideologieën, schaarste, groei, kwantiteit, managen, Grote Leiders, consumentisme, eigendom, concurrentie en meer van dat soort taal. De impact van het nieuwe inzicht zal dramatisch zijn. Ontzettend veel heilige huisjes over organiseren, leiderschap, onderwijs, economie en samenleving gaan op de schop. Wij, de mensen, hebben er genoeg van. Als de zogenaamde Grote leiders, topmanagers, politici en zelfs de kerk, steeds zichtbaarder voor iedereen, machteloos doorrommelen, corrumperen en zichzelf verrijken, dan is de omslag onvermijdelijk. Als je het patroon eenmaal herkent, dan zie je steeds vaker hoe verziekt de samenleving is met dit soort gedrag. Dan is de opkomst van een Occupy-beweging ineens niet zo gek meer en al helemaal geen toeval. Hoe meer wij deze ‘reality check’ doen, hoe vaker Wij, de mensen, besluiten dat het genoeg is geweest. Dan nemen steeds vaker zelf het heft handen en geven zelf vorm aan ons leven. En waarom ook niet? “You do it yourelf, unless someone does it better ….. what seldom is the case, ” zo leerde een IJslander ons deze zomer op studiereis door IJsland, twee jaar na het nationale faillissement van 2008.
We zitten op het breekpunt. Wat doen we? De nieuwe samenleving vraagt om een hogere complexiteit aan organiseervermogen. De natuur kan deze complexiteit aan. Zij herhaalt geen succespatronen uit het verleden, maar ontwikkelt nieuwe patronen in het hier en nu. Dat kunnen wij ook, als we er aan toe willen geven. Niemand houdt ervan overheerst te worden. We zijn allemaal anarchist. Laten we er een Coöperatieve Anarchie van maken. Een samenleving zonder overheersing van één individueel belang, maar gebaseerd op, bovengenoemde, natuurlijke organiseerprincipes. Nu is het moment. Het is er op of eronder. Het is aan U!