Mind of an Anarchist


Ons brein is onze handicap

“That what we are afraid of, is what thrills us the most”

Ik ben er wel eens jaloers op: mensen die een opgeruimd hoofd hebben. Ze leven een simpel leven, niet lastig gevallen door een teveel aan kennis, zorgen, of nieuwe ideeën. Ze leven op een automatische piloot. Iedere dag beleven ze weer opnieuw. Alle problemen die ze tegenkomen pakken ze op dezelfde manier aan. Niks aan de hand als het weer niet beter wordt. Ze merken het niet eens op. Morgen beginnen ze met dezelfde energie als vandaag. Grazend als een mak schaap pakken deze mensen vandaag problemen aan op dezelfde manier als gisteren. Bij tegenwind draaien ze gewoon de kont in de wind, want dan heb je er geen last van. Kuddes mensen leven op deze manier. Braaf gaan ze naar hun werk en voor ieder probleem dat voorligt of besluit dat ze moeten nemen kiezen ze die ene, twee dimensionale, aanpak: goed of fout, links of rechtsom. Voor sommige mensen is het om gek van te worden. Volgens de ‘twee dimensionalen’ zijn zij niet goed bij hun hoofd. Zij proberen namelijk hun hele brein te gebruiken en dat is nu juist hun handicap, zo wordt hun steeds gezegd.

Het leven in Nederland, een ander woord voor platland,  is lastig voor een heel breingebruiker. Je snapt er namelijk steeds minder van. Steeds benader je problemen vanuit meerdere dimensies, integraal, als ‘whole system’, maar dan kom je niet tot dezelfde oplossingen als de twee dimensionale platdenkers, die overigens een steeds belangrijker deel van de samenleving uit te lijken gaan maken. Ze zitten tegenwoordig zelfs in het kabinet. Je krijgt platdenkers jouw oplossingen ook niet aan het hoofd gepraat, want denken in meer dan twee dimensies durven platdenkers niet of nog erger: ze willen het niet. Het moet heerlijk zijn, die onwetendheid. Gewoon iedere dag dezelfde oplossing toepassen op alle vraagstukken en bij tegenwind draai je de kont in de wind en het nieuwe probleem glijdt langs je af, of zo u wilt, het ene oor in en het andere oor uit. Steeds meer mensen lijken te kiezen voor zo’n simpel leven en stoppen met nadenken. Misschien wel omdat ze er gek van worden iedere dag opnieuw hun meerdimensionale oplossing voor vraagstukken aan platdenkers te moeten uitleggen. Het gevolg is dat het leven platland er steeds onaantrekkelijker uit komt te zien voor heel breindenkers.

Zou het leven er mogelijk toch niet mooier uit kunnen zien als we in meerdere dimensies zouden kunnen denken? Als we toch eens meerdere perspectieven zouden kunnen zien? Dan komen we wellicht ook met andere oplossingen en hoeven we ook niet steeds de kont in de wind te draaien bij tegenwind. Het is maar een ‘brainwave’ hoor, maar misschien wel eentje die u op andere gedachten brengt. Ik zou platdenkers willen vragen proberen te surfen op die brainwaves. Wees er niet bang voor. Probeert u de brug tussen uw linker en rechter hersenhelft eens uit. U komt er wellicht achter, dat niet alle problemen hetzelfde zijn. Het ene probleem is complexer dan het ander. En als u het vanuit meerdere perspectieven bekijkt, dan komt u wellicht ook met andere oplossingen. Oplossingen die het probleem oplossen, zodat u de volgende dag fris aan een nieuw probleem kunt beginnen en echt een opgeruimd hoofd heeft, omdat het oude probleem niet meer bestaat. In plaats van een twe edimensinaal plan van aanpak komt u met een meerdimensionale mindmap. Ze zijn wellicht complexer, maar daarmee niet ingewikkelder (complex). Uw mindmaps bieden meerdere keuzes, nieuwe mogelijkheden. Wilt u het niet proberen? Waar bent u bang voor? Het brein is misschien wel de grootste handicap van de mens en daar moeten we dus goed mee leren omgaan. Gebruik uw hersens en loop niet steeds achter de platdenkers aan. Uw leven wordt er een stuk interessanter van.

Henk Hogeweg, organisatie anarchist

Advertenties


Social Request: NU doorpakken!

Het kerstgevoel van 2010 kwam uit het Glazen Huis in Eindhoven. De afsluiting van een weergaloze week 3FM Serious Request leverde een recordbedrag op van €7.135.707. Niemand had gedacht dat het nog mogelijk was het bedrag van 2009 te evenaren toen de Nederlandse gedoogregering liet weten vanwege de bezuinigingen ook geen geld meer te geven aan het jaarlijkse nationale kerstevent. Deze gedoogregering verzweeg het gemeenschappelijke en deed de deur naar WIJ, de mensen, definitief op slot. WIJ de mensen sprongen hiervan massaal op tilt. Opgezweept door drie knotsgekke dj’s besloten WIJ, de mensen, de gedoogregering een poepie te laten ruiken: Ons feestje bederven? Ik dacht het niet!

De vlam sloeg in de pan. We moesten en zouden het bedrag van 2009 evenaren.  Of het nu voor malariakindjes of voor aan HIV lijdende weeskinderen in Oeganda is, het doel is zinvol en het motto was duidelijk: WIJ, de mensen, laten ze niet in de steek! Honderden initiatieven werden opgezet om geld in te verzamelen. Kinderen van nog geen tien jaar oud wisten een betere bestemming voor hun spaarcentjes dan het volgende playstationspelletje. Ouders werden gegrepen door zoveel medeleven en voegden grotere bedragen toe. Dan maar even geen winterefteling. Studenten, normaal gesproken moet je niet aan hun drinkgelag komen, besloten tot ludieke inzamelacties. Van koekjes tot condooms, alles werd verkocht om bij te dragen. De vele duizenden kleine bijdragen telden op tot de €7,1 miljoen op de slotavond. De menigte was uitzinnig en werd beloond met een sociaal spektakel, waarbij iedereen mee kon doen. Via sms, Twitter, TV, radio, e-mails, de krant en alle andere beschikbare media communiceerden ze met elkaar over hoe ze bijdroegen aan de goede zaak. Als beloning beleefden WIJ een prachtige kerstavond. De kerken moeten aan hun bezoek gemerkt hebben, dat zij de boot in 2010 helemaal gemist hebben. Het ultieme kerstgevoel kon je (mee)beleven met Serious Request in Eindhoven.

Hier hadden WIJ, de mensen, behoefte aan. In verbinding met andere deelnemers stonden we niet stil bij wat we belangrijk vinden, maar kwamen we juist in beweging. Het geduld waarmee WIJ in de rij stonden voor de brievenbus van het Glazen Huis, het respect voor iedere bijdrage, groot of klein, kweekte een saamhorigheid, die alleen maar kon eindigen in een groot feest. Over medemenselijkheid, betrokkenheid en solidariteit gesproken. Lieve Koningin, heeft u dat ook gevoeld toen u deze ‘gedrochtregering’ beëdigde? WIJ, de mensen, tot op de dag van vandaag nog niet. Er stond geen regeringsvertegenwoordiger op, die de moed bij elkaar raapte bij het zien van zoveel sociale actie en besloot om alsnog bij te dragen. De afstand tot de mensen is door de stellingname van de gedoogregering alleen maar groter geworden. Er zal een moment komen, dat WIJ de mensen hen niet langer zullen gedogen en dan mag u hopen, dat WIJ nog enig mededogen met u zullen hebben. Oproepen tot wederzijds respect heeft geen effect, onvoorwaardelijk wederzijds altruïsme wel. WIJ, de mensen, hebben geen behoefte aan de morele regelzucht van een gedoogregering, Paus of Koningin. WIJ regelen het voortaan zelf wel.

Serious Request 2010 was vooral ook een Social Request, een oproep aan iedereen om te tonen wat WIJ, de mensen, wel weten: “Er is sprake van een verbijsterende liefde, en WIJ, de mensen, ontkenden dat gevoel niet langer. WIJ, de mensen, begrijpen het verbijsterende aanbod, dat het leven in zich heeft. En WIJ, de mensen, vertrouwen niet langer op maatschappelijk blinde politici, Pausen en vorstinnen, die de liefde en het leven niet meer herkennen. #fail!” Het gevoelsmens Herman van Veen duidde ons de weg: de 21e eeuw gaat over Sociaal Kapitaal. Daarom een Social Request aan WIJ, de mensen: Wees moedig, laten we nu doorpakken! Wij doen het zelf wel. Als zij serieus willen aanhaken, dan zullen we dat overwegen, want WIJ weten: de belangrijkste les van het leven is tolerantie.



Het 24/7 campinggevoel
10 augustus 2010, 17:46
Filed under: Organiseren, Vrijheid | Tags: , , ,

Op camping George du Verdon weet ik, dat alles wat ik doe wordt gezien en dat ik prima zicht heb op alles wat anderen doen. De tent staat wijd open, ons hele hebben en houden ligt er te kijk voor iedereen. Mensen lopen met een WC rol onder de arm naar het toilet, wassen zich daar naast elkaar aan open wastafels en niemand vind dat vreemd. Familiediscussies worden openlijk en zichtbaar voor iedereen gevoerd, schijnbaar zonder gène. Op de camping verliezen we alle schroom van aangeleerde keurigheid. Op de camping komen mensen weer tot leven, even niet lastiggevallen door bedachte leefregels en andere etiquette. De omgang met elkaar is heel natuurlijk. Mensen die elkaar niet kennen en elkaar slechts gedurende enkele weken tegenkomen, delen elkaars doopceel tot in de kleinste details. Geen moeilijk gedoe over privacy, of valse schaamte over de problemen van het leven. Ieder huisje heeft immers zijn kruisje en het delen van problemen verlicht de last voor iedereen. Welke taal je ook spreekt, er is altijd ruimte voor een praatje of filosoferen over de grote problemen van de wereld, liefst met een goed glas wijn voor de tent of op een terras.

Helaas staat ook deze levende gemeenschap onder druk. Op steeds meer campings staan vooral compleet ingerichte luxe stacaravans en cabins met airconditioning, magnetron, luxe badkamers en gescheiden toilet. Keurig in een rij, aaneengeregen door de auto’s van de tijdelijke bewoners. De paden zijn bij voorkeur recht en strak aangelegd. Heel geordend, maar erg levendig is het er niet. Speelautomaten, springkussens en een professioneel animatieteam leveren het vermaak en pompen de fut er in bij de bezoekers. De mensen verschuilen zich voor hun ‘mobile home’ op hun privéterras met ligstoelen en parasol. Zij hoeven niet te winkelen met hun tafel en stoelen op zoek naar een plekje in de schaduw met als gevolg, dat ze in drie weken vakantie hun buren mogelijk niet één keer tegenkomen. Het is een duur concept, maar u krijgt precies wat de reisgids u beloofde.

Ook wij huurden al enkele jaren een luxe stacaravan, maar dit jaar werden wij gedwongen tot het ‘ouderwetse’ kamperen. Een stacaravan in Frankrijk moet je kennlijk al in december boeken. Toegegeven, sommige dingen van het kamperen voelen nog steeds als kreperen, maar de prettige ambiance van een echt kampeerterrein is een verademing. De rommelig aandoende tijdelijke gemeenschap lijkt op een zelforganiserende samenleving. De bezetting en samenstelling van de gemeenschap verandert tijdens het seizoen voortdurend.  Andere mensen, maar het patroon van de camping blijft bestaan. Kampeerders herkennen dit patroon en passen zich snel aan. Ze wisselen met elkaar tijdens ‘toevallige’ ontmoetingen belangrijke kennis uit varierend van toeristische tips tot de best werkende douches en de beste ‘warmwatermomenten’ op de dag. Iedereen moet het doen met wat er op dat moment voorhanden is. Er wordt heel wat geïmproviseerd op de camping. De kennisproductiviteit is er misschien wel hoger dan in het reguliere aangeharkte leven. Puberende tieners, kleuters en peuters worden door elkaar geholpen, groepjes vrienden ontstaan en vakantieliefdes ontwaken. Ik vraag me af hoe wij ons ooit hebben laten verleiden tot aangeharkte vakanties in een mobile home.

Het is eigenlijk best vreemd, dat wij het vrije leven in een open gemeenschap als een echte camping  zo gemakkelijk weer inruilen voor het geregelde leven thuis met alle instrumentele gemakken, slaaf van onze agenda, waarin ‘9 to 5’ alles is geregeld. De buren spreken we nauwelijks meer aan. Alles moet keurig volgens de blauwdruk worden georganiseerd en geproduceerd. Improviseren is er nauwelijks meer bij en wordt gekwalificeerd als amateuristisch. Natuurlijk, de ongemakken van het kamperen zijn er ook en ik zou ze ook niet voor altijd willen behouden. Maar de wijze van samen-leven zou ik graag het hele jaar door 24/7 willen mee-maken, gebaseerd op de samen-levingsprincipes van een camping. Dat betekent dat de overheid slechts een daarvoor geschikte en door de leden van de gemeenschap gewenste infrastructuur faciliteert met zo min mogelijk spelregels. De leden van de gemeenschap hebben eigenlijk allemaal maar één doel: het hebben van een fijne vakantie. Daarvoor hebben ze feitelijk aan één spelregel al genoeg: Bezorg elkaar een fijne tijd. Zij zijn hun eigen futvoeder en hoeven niet geanimeerd te worden. De ‘toevallige’ontmoeting met een ander bepaalt de plannen van de dag, die natuurlijk weer voldoen aan de missie en rekening houdt met die ene spelregel. Volgens mij wordt het leven een stuk leuker op die manier. Inspiratie voor een antwoord op de vraag over hoe het in onze samenleving ook anders zou kunnen?