Mind of an Anarchist


Het 24/7 campinggevoel
10 augustus 2010, 17:46
Filed under: Organiseren, Vrijheid | Tags: , , ,

Op camping George du Verdon weet ik, dat alles wat ik doe wordt gezien en dat ik prima zicht heb op alles wat anderen doen. De tent staat wijd open, ons hele hebben en houden ligt er te kijk voor iedereen. Mensen lopen met een WC rol onder de arm naar het toilet, wassen zich daar naast elkaar aan open wastafels en niemand vind dat vreemd. Familiediscussies worden openlijk en zichtbaar voor iedereen gevoerd, schijnbaar zonder gène. Op de camping verliezen we alle schroom van aangeleerde keurigheid. Op de camping komen mensen weer tot leven, even niet lastiggevallen door bedachte leefregels en andere etiquette. De omgang met elkaar is heel natuurlijk. Mensen die elkaar niet kennen en elkaar slechts gedurende enkele weken tegenkomen, delen elkaars doopceel tot in de kleinste details. Geen moeilijk gedoe over privacy, of valse schaamte over de problemen van het leven. Ieder huisje heeft immers zijn kruisje en het delen van problemen verlicht de last voor iedereen. Welke taal je ook spreekt, er is altijd ruimte voor een praatje of filosoferen over de grote problemen van de wereld, liefst met een goed glas wijn voor de tent of op een terras.

Helaas staat ook deze levende gemeenschap onder druk. Op steeds meer campings staan vooral compleet ingerichte luxe stacaravans en cabins met airconditioning, magnetron, luxe badkamers en gescheiden toilet. Keurig in een rij, aaneengeregen door de auto’s van de tijdelijke bewoners. De paden zijn bij voorkeur recht en strak aangelegd. Heel geordend, maar erg levendig is het er niet. Speelautomaten, springkussens en een professioneel animatieteam leveren het vermaak en pompen de fut er in bij de bezoekers. De mensen verschuilen zich voor hun ‘mobile home’ op hun privéterras met ligstoelen en parasol. Zij hoeven niet te winkelen met hun tafel en stoelen op zoek naar een plekje in de schaduw met als gevolg, dat ze in drie weken vakantie hun buren mogelijk niet één keer tegenkomen. Het is een duur concept, maar u krijgt precies wat de reisgids u beloofde.

Ook wij huurden al enkele jaren een luxe stacaravan, maar dit jaar werden wij gedwongen tot het ‘ouderwetse’ kamperen. Een stacaravan in Frankrijk moet je kennlijk al in december boeken. Toegegeven, sommige dingen van het kamperen voelen nog steeds als kreperen, maar de prettige ambiance van een echt kampeerterrein is een verademing. De rommelig aandoende tijdelijke gemeenschap lijkt op een zelforganiserende samenleving. De bezetting en samenstelling van de gemeenschap verandert tijdens het seizoen voortdurend.  Andere mensen, maar het patroon van de camping blijft bestaan. Kampeerders herkennen dit patroon en passen zich snel aan. Ze wisselen met elkaar tijdens ‘toevallige’ ontmoetingen belangrijke kennis uit varierend van toeristische tips tot de best werkende douches en de beste ‘warmwatermomenten’ op de dag. Iedereen moet het doen met wat er op dat moment voorhanden is. Er wordt heel wat geïmproviseerd op de camping. De kennisproductiviteit is er misschien wel hoger dan in het reguliere aangeharkte leven. Puberende tieners, kleuters en peuters worden door elkaar geholpen, groepjes vrienden ontstaan en vakantieliefdes ontwaken. Ik vraag me af hoe wij ons ooit hebben laten verleiden tot aangeharkte vakanties in een mobile home.

Het is eigenlijk best vreemd, dat wij het vrije leven in een open gemeenschap als een echte camping  zo gemakkelijk weer inruilen voor het geregelde leven thuis met alle instrumentele gemakken, slaaf van onze agenda, waarin ‘9 to 5’ alles is geregeld. De buren spreken we nauwelijks meer aan. Alles moet keurig volgens de blauwdruk worden georganiseerd en geproduceerd. Improviseren is er nauwelijks meer bij en wordt gekwalificeerd als amateuristisch. Natuurlijk, de ongemakken van het kamperen zijn er ook en ik zou ze ook niet voor altijd willen behouden. Maar de wijze van samen-leven zou ik graag het hele jaar door 24/7 willen mee-maken, gebaseerd op de samen-levingsprincipes van een camping. Dat betekent dat de overheid slechts een daarvoor geschikte en door de leden van de gemeenschap gewenste infrastructuur faciliteert met zo min mogelijk spelregels. De leden van de gemeenschap hebben eigenlijk allemaal maar één doel: het hebben van een fijne vakantie. Daarvoor hebben ze feitelijk aan één spelregel al genoeg: Bezorg elkaar een fijne tijd. Zij zijn hun eigen futvoeder en hoeven niet geanimeerd te worden. De ‘toevallige’ontmoeting met een ander bepaalt de plannen van de dag, die natuurlijk weer voldoen aan de missie en rekening houdt met die ene spelregel. Volgens mij wordt het leven een stuk leuker op die manier. Inspiratie voor een antwoord op de vraag over hoe het in onze samenleving ook anders zou kunnen?