Mind of an Anarchist


Ons brein is onze handicap

“That what we are afraid of, is what thrills us the most”

Ik ben er wel eens jaloers op: mensen die een opgeruimd hoofd hebben. Ze leven een simpel leven, niet lastig gevallen door een teveel aan kennis, zorgen, of nieuwe ideeën. Ze leven op een automatische piloot. Iedere dag beleven ze weer opnieuw. Alle problemen die ze tegenkomen pakken ze op dezelfde manier aan. Niks aan de hand als het weer niet beter wordt. Ze merken het niet eens op. Morgen beginnen ze met dezelfde energie als vandaag. Grazend als een mak schaap pakken deze mensen vandaag problemen aan op dezelfde manier als gisteren. Bij tegenwind draaien ze gewoon de kont in de wind, want dan heb je er geen last van. Kuddes mensen leven op deze manier. Braaf gaan ze naar hun werk en voor ieder probleem dat voorligt of besluit dat ze moeten nemen kiezen ze die ene, twee dimensionale, aanpak: goed of fout, links of rechtsom. Voor sommige mensen is het om gek van te worden. Volgens de ‘twee dimensionalen’ zijn zij niet goed bij hun hoofd. Zij proberen namelijk hun hele brein te gebruiken en dat is nu juist hun handicap, zo wordt hun steeds gezegd.

Het leven in Nederland, een ander woord voor platland,  is lastig voor een heel breingebruiker. Je snapt er namelijk steeds minder van. Steeds benader je problemen vanuit meerdere dimensies, integraal, als ‘whole system’, maar dan kom je niet tot dezelfde oplossingen als de twee dimensionale platdenkers, die overigens een steeds belangrijker deel van de samenleving uit te lijken gaan maken. Ze zitten tegenwoordig zelfs in het kabinet. Je krijgt platdenkers jouw oplossingen ook niet aan het hoofd gepraat, want denken in meer dan twee dimensies durven platdenkers niet of nog erger: ze willen het niet. Het moet heerlijk zijn, die onwetendheid. Gewoon iedere dag dezelfde oplossing toepassen op alle vraagstukken en bij tegenwind draai je de kont in de wind en het nieuwe probleem glijdt langs je af, of zo u wilt, het ene oor in en het andere oor uit. Steeds meer mensen lijken te kiezen voor zo’n simpel leven en stoppen met nadenken. Misschien wel omdat ze er gek van worden iedere dag opnieuw hun meerdimensionale oplossing voor vraagstukken aan platdenkers te moeten uitleggen. Het gevolg is dat het leven platland er steeds onaantrekkelijker uit komt te zien voor heel breindenkers.

Zou het leven er mogelijk toch niet mooier uit kunnen zien als we in meerdere dimensies zouden kunnen denken? Als we toch eens meerdere perspectieven zouden kunnen zien? Dan komen we wellicht ook met andere oplossingen en hoeven we ook niet steeds de kont in de wind te draaien bij tegenwind. Het is maar een ‘brainwave’ hoor, maar misschien wel eentje die u op andere gedachten brengt. Ik zou platdenkers willen vragen proberen te surfen op die brainwaves. Wees er niet bang voor. Probeert u de brug tussen uw linker en rechter hersenhelft eens uit. U komt er wellicht achter, dat niet alle problemen hetzelfde zijn. Het ene probleem is complexer dan het ander. En als u het vanuit meerdere perspectieven bekijkt, dan komt u wellicht ook met andere oplossingen. Oplossingen die het probleem oplossen, zodat u de volgende dag fris aan een nieuw probleem kunt beginnen en echt een opgeruimd hoofd heeft, omdat het oude probleem niet meer bestaat. In plaats van een twe edimensinaal plan van aanpak komt u met een meerdimensionale mindmap. Ze zijn wellicht complexer, maar daarmee niet ingewikkelder (complex). Uw mindmaps bieden meerdere keuzes, nieuwe mogelijkheden. Wilt u het niet proberen? Waar bent u bang voor? Het brein is misschien wel de grootste handicap van de mens en daar moeten we dus goed mee leren omgaan. Gebruik uw hersens en loop niet steeds achter de platdenkers aan. Uw leven wordt er een stuk interessanter van.

Henk Hogeweg, organisatie anarchist

Advertenties


De stabiliteit van de leugen
3 december 2010, 01:40
Filed under: Reality Check | Tags: , , , ,

“Ze liegen dat het gedrukt staat, maar ik moet zeggen: ze maken hun leugens waar”, om met  Arnold Grunberg te spreken. Het zijn de weken van De Leugen. PVV’ers die maar blijven liegen over hun verleden, corruptie bij de FIFA, het WK bidteam dat liegt over de positieve resultaten van een WK voetbal in 2018, de presidenten van Ierland en Portugal die bij hoog en laag beweren, dat hun land geen financiële steun nodig heeft (Ierland heeft inmiddels miljarden euro’s steun ontvangen), diplomaten en politici, die tegen elkaar liegen dat ze barsten blijkens de documenten van Wikileaks en als klap op de vuurpijl vieren we komend weekeinde Sinterklaas, de grootste leugen van Nederland. Het ziet er niet fraai uit wat zichtbaar wordt, maar toch zijn er veel mensen die er moeite mee hebben dat de werkelijkheid bekend wordt.

Ik twitterde deze week wat ondersteunende karakters voor de strijd die Wikileaks voert. Ogenblikkelijk werd ik door een volger gemaand te stoppen met mijn linkse onzin over Wikileaks. Julian Assange is door dit soort mensen inmiddels tot terrorist gebombardeerd. De onthullingen van zijn Wikileaks zouden alleen maar onrust en wanorde in de wereld veroorzaken, alsof de rotzooi die de genoemde politici en diplomaten in de wereld trappen nog te overtreffen is. Maar ook als het verleden van PVV’ers boven water getoverd wordt zijn er velen, die vinden dat dit onnodig is, ‘want ze zijn toch democratisch gekozen’.  En als de de uitslag over de toewijzing van het WK voetbal van 2018 en 2022 bekend gemaakt worden door de FIFA, dan wordt dit ‘live’ uitgezonden op televisie en radio, want het organiseren van een WK voetbal vergoed kennelijk alle leugens die het Nederlandse bidbook bevatte, inclusief de corruptiepraktijken van FIFA bestuurders.

Kennelijk hebben veel mensen geen zin in een Reality Check. Transparantie vinden we belangrijk tot we zien wat niet zichtbaar mocht zijn. De werkelijkheid valt vaak tegen en dat veroorzaakt onrust en dat willen we niet graag, tenminste,  dat wordt ons steeds verteld. De volgehouden leugens geven stabiliteit aan ons wensbeeld van de samenleving. Het zijn dus eigenlijk leugentjes om bestwil, maar om wie zijn bestwil eigenlijk? Is het toch niet gewoon zo dat slechts enkelen hiervan profiteren? Zijn dat niet zelden toevallig ook vooral de machthebbers? En is het uiteindelijk niet zo, dat veruit de meeste mensen slechter af zijn als we zo doorgaan? Moeten we daarom niet juist even door de zure appel van onrust heen bijten om schoon schip te kunnen maken, zodat we kunnen bouwen aan een samenleving die gebaseerd is op vertrouwen in plaats van wantrouwen?

Andre Klöpping, de jonge trendwatcher van De Wereld Draait Door, zei het mooi: “De organisatie van Wikileaks is compleet gebaseerd op vertrouwen”. Daarom is het wellicht ook zo’n sterke ongrijpbare organisatie. Het is tijd dat we ons realiseren dat een maatschappij gebaseerd op vertrouwen het waard is om voor te vechten. Wees niet bang, doe de Reality Check en handel naar uw geweten. In uw hart weet u wat u moet doen.