Mind of an Anarchist


Wat ik zeker weet

Onderheid

 

Er is een groeiend verlangen ons eigen leven te leiden, onze eigen weg in het leven te vinden. En er is een groeiend zelfvertrouwen om moedig te zijn en trouw te blijven aan die levensweg. Mensen willen kunnen staan achter hun beslissingen. We denken steeds meer zelf na over dingen en accepteren consequenties van onze besluiten. Het geeft een gevoel van vrijheid waar we al zo lang naar op zoek zijn. We willen niet meer geregeerd of geleid worden door mensen die keer op keer ons vertrouwen in hen hebben geschaad. Genoeg daarvan. Het is tijd, Onze Tijd.

Regeren is kennelijk voorschrijven aan mensen hoe het leven geleefd dient te worden. Het gaat gepaard met veel beleidmakerij, papieren werkelijkheden, die ver van de mensen af staan. Die tijd is voorbij. Het vertrouwen in de politiek en overheid was nog nooit zo laag in Nederland. Zelden zijn ze er in geslaagd een belofte na te komen. Het bijgeloof in wet en religie is tanende. Het is ons, de mensen, pijnlijk duidelijk geworden, dat ze vooral worden gehanteerd voor eigenbelang. Het machtsdenken heeft zijn tijd gehad. Het is tijd te erkennen, dat mensen een hoog zelforganiserend vermogen hebben, maar steeds worden tegengehouden om het toe te passen. Onder de vlag van een politieke partij of een ander ideologisch orgaan hebben we geen vrijheid gevonden. Het instituut overheid heeft onze levens verslonden. We hebben daar wel genoeg van. In toenemende mate nemen mensen zelf actie om hun leven op zinvolle wijze vorm te geven. ‘Burgerinitiatieven’ worden ze genoemd. Veel bestuurders hebben nog niet in de gaten, dat het om directe actie gaat van mensen zonder inmenging van de overheid. Krampachtig probeert de overheid vat te houden op deze acties door zich er tegenaan te bemoeien. Het heeft nauwelijks succes. Steeds meer politici en ambtenaren raken in conflict met zichzelf. Zij willen het goede doen voor de mensen, maar hun organisatie houdt ze tegen dat te doen. De rollen zijn omgedraaid. Directe acties van mensen sturen de overheid aan in plaats van dat de overheid nog langer voorschrijft wat dient te gebeuren.

Is dat erg? Ik denk het niet. In het kennistijdperk hebben mensen toegang tot vele bronnen voor het oplossen van hun problemen. Veel van die problemen werden ooit ‘politieke problemen’ of ‘overheidsproblemen’ genoemd en dienden dus door de politiek en overheid te worden opgelost. Het besef groeit, dat het ‘onze problemen’ zijn en dat wij, de mensen, ze dus ook zelf op moeten lossen. Een beweging die ik van harte toejuich. Als wij onze gemeenschap willen versterken, dan moeten we de rol van de overheid verzwakken. Het gaat niet om burgerparticipatie, maar om overheidsparticipatie, waarbij geldt: ‘Hoe kan de overheid nog een zinvolle bijdrage leveren aan de gemeenschap?’ Alle activiteiten van de overheid zullen tegen het licht worden gehouden. Dragen ze bij aan betere gemeenschap of niet? Zo niet, dan nemen wij, de mensen, er afscheid van. Piramides van macht worden vervangen door netwerken van mensen met eenheid van opvatting over hoe ze samen willen leven. Zij nemen regie voor de oplossing van hun problemen, waarbij van de overheid wordt verwacht dat zij hieraan op coöperatieve wijze bijdragen door de initiatieven mogelijk te maken. Heilige huisjes zullen hierbij moeten worden afgebroken. Deze verandering zal niet altijd even gemakkelijk gaan natuurlijk. Heel wat debatten en bureaucratische grindbakken zullen er worden opgericht door politici en ambtenaren, die nog in het oude machtsdenken vastzitten. Een voor een zullen ze worden geslecht. Onderschat nooit de kracht van de zwerm, vooral als die uit mensen bestaat.

Directe actie voelt als vrij leven met alle daarbij komende verantwoordelijkheden, maar in het volle bewustzijn van leven in een vrije gemeenschap. Het is geen technisch probleem, maar een activiteit van menselijk organiseren. De mensen geven wel aan wat handig is om voor iedereen op dezelfde wijze te organiseren. Die taak is dan aan een ‘onderheid’, de tegenhanger van overheid. Dat is wat ik zeker weet.



Homo Passio

Homo Passio [homo passio, ook wel homo civis seditiosus turbulentus cooperantem ofwel coöperatief anarchist], opvolger van de Homo Consumens, de tijdens het Kapitalistoceen (1848 – 2012 n.Chr.) levende mensensoort die zich kenmerkte door een dwangmatige zucht naar verbruiken, vernietigen en vergaan. De homo passio wist zich aan deze consumptieve stoornis te ontrekken toen hij zich realiseerde welke schade door dit gedrag aan de wereld werd toegebracht. Aanvankelijk werd de homo passio geremd door rationaliteitschaamte, maar na een korte, wereldwijde, periode van herbezinning, het Occupatioceen (2011 – 2012), richtte de homo passio zich op het beste vóór de wereld.

Lichaamsbouw
De homo passio is actief, zorgt goed voor zijn omgeving en staat stil bij wat hij doet. Hij ziet er een stuk gezonder uit, dan zijn op vele fronten aan obesitas lijdende voorganger. De homo passio is energiek, betrokken en vitaal, eet vooral streekproducten uit de wereldkeuken, een echte kosmopolivoor.

Sociale en politieke organisatie
De eerste homo passio’s leefden in een breed gebied langs de Limes, de noordgrens van het Romeinse Rijk. Vanaf ongeveer 2005 n.Chr. noemden zij zich Rijnlanders, waarmee ze aangaven dat zij zich in hun sociale en werkende leven organiseerden op basis van vakmanschap, vertrouwen en verbinding. Zij inspireerden elkaar met veel getwitter op congressen, lezingen, in artikelen en boeken en op de sociale netwerken. Aanvankelijk zetten zij zich vooral af tegen de Angelsaksische homo consumens, die zich organiseerden vanuit militaire organiseerprincipes command, control en communicatie. Later verbonden zij zich wereldwijd in netwerken waarin naast de Rijnlandse principes ook passie, verlangen en idealen centraal staan. Velen in die tijd waren activistisch en lieten via maatschappelijke bewegingen als Occupy, Instignados (Spanje), en de Arabische lente van zich horen. Deze bewegingen zetten de wereld op zijn kop en de homo passio greep zijn kans om aan iedereen duidelijk te maken, dat zij kozen voor een op andere basis georganiseerde wereld. Hun vrijheid hanteren ze welbewust, zodat ze de samenlevingsvrijheid, hun grootste goed, niet in gevaar brengen.
In plaats van in het publiek te zitten, kiest de homo passio er voor op het podium te staan. Anders dan de homo consumens, die zich aangeleerd hulpeloos gedroeg, bemoeit de homo passio zich met wat moet gebeuren en er toedoet. Ze laten zich inspireren door de wereld. Aan hun beschaafde manier van samenleven en samenwerken herken je een hoge mate van tolerantie. Ze leren van elkaar en zien de wereld als leerplek. Ze vertrouwen op wat ze weten en weten waarin ze geloven. Alles staat in dienst van samenlevingsvrijheid, de vrijheid waarnaar ze streven en waar ze hun levensmotto aan ontlenen: ‘Freedom, use it or lose it’. Ze volgen geen politieke ideologie, maar gedragen zich coöperatief anarchistisch, waarmee ze aangeven, dat ze een duidelijke voorkeur tonen voor organiseren zonder overheersing van enig individueel belang.

Fossielen
Als eerste menssoort laat de homo passio weinig fossielen achter. Onder de noemer duurzaamheid ontwikkelden ze een levensstijl, die gebruik maakt van natuurlijke circulaire processen en bouwstijlen. Een typisch homo passio fossiel is dan ook nauwelijks van natuur te onderscheiden en daardoor moeilijk te vinden.

Uitsterving
Het lijkt er op dat deze mensensoort voorlopig geen opvolger heeft.

Zie ook
Eerste geschriften van de homo passio zijn onder andere gevonden op http://www.organisatieactivist.nl

Deze column werd eerder gepubliceerd op http://www.corporatecompassion.nl



Wees je eigen futvoeder!

Op Valentijnsdag 2011 werd in De Waarmakerij een bijzondere dag georganiseerd: Co-lere, chaorde in het onderwijs. Ongeveer tachtig deelnemers, voornamelijk jongeren in de leeftijdscategorie 18-25 jaar, maakten er een feest van elkaar te inspireren. De meesten van de jongeren volgden geen standaard onderwijsinstelling, maar kozen voor een ‘New School’ waar ze kunnen werken aan dingen die er volgens hun toe doen. Gedreven door hun idealen, geholpen door hun soiale netwerk en nieuwsgierig naar het waarlijk begrijpen, hebben zij elkaar gevonden. Zij voorzien in hun eigen energie, want idealen hebben een eigen futvoeder. In de taal van de volwassenen heet dat ‘intrinsiek gemotiveerd’. Het energieniveau was dan ook hoog en aanstekelijk.

Te vaak  worden onze dromen en idealen door het onderwijssysteem ondergeschikt gemaakt aan kennis die volgens volwassenen een hoger nut hebben. Energiezuigers zijn het, zielloze kennis, opgedrongen aan studenten die op hun twingste al levensmoe zijn gemaakt door het huidige onderwijssysteem. Deze week verscheen het trieste bericht van twee zelfdodingen aan de Radboud Universiteit, die werden toegeschreven aan de hoge prestatiedruk en de hoge financiële lasten in het hoger onderwijs. Het huidige onderwijssysteem heeft gefaald. Hoeveel doden moeten er nog vallen om dat in te zien?

Leren is een sociaal proces van en over jezelf. Onderwijs helpt daar niet bij. Het houd je vooral af van het nastreven van je diepste verlangens. Iedereen heeft ze, maar weinigen slagen er in om ze te realiseren, omdat ze worden meegezogen in de ‘rat race’ van onderwijs en werken voor een baas. Op reguliere scholen werk je aan je CV in plaats van aan jezelf. Steeds worden we ‘gemotiveerd’ met de vraag wat we met ons leven gaan doen en leven vervolgens als  domme werkbijen, uitgeputte hamsters of afgestompte vinkspreeuwen een zielloos bestaan, totdat we met pensioen gaan en ons realiseren, dat we geen tijd en energie meer hebben onze diepste verlangens waar te maken. Als zombies en hulpbehoevende slachtoffers van het systeem laten we ons vervolgens ‘pamperen’ in verzorgingshuizen.

Ik vertel dit aan mijn kinderen in de hoop, dat ze kiezen voor een zinvol leven. Ik vertel ze hun eigen futvoeder te zijn door hun diepste verlangens na te streven, of dat nu profbasketballer is of dierenarts, dat maakt mij niet uit. Het gaat niet om mijn succes als ouder om op verjaardagen te kunnen  vertellen, dat mijn kinderen arts of manager zijn geworden. Het gaat om hun levensgeluk, hun feestje. Het enige dat ik kan zeggen is dat ik ze in hun feestje  zal steunen, maar dat ze zelf de slingers op moeten hangen. “Wees leerling en docent tegelijk en ontwikkel je als heel mens en niet enkel als werkend mens. Doe dingen die er volgens jou toe doen! Onderzoek je verlangens, die dingen die op een natuurlijke manier hun eigen futvoeder zijn. Verlangens komen vermomd en lijken onredelijk, omdat je er in ‘normale termen’  geen bestaan op kunt bouwen. Wees gerust, dit is een goed teken.”

Leren van je diepste verlangens betekent dat je je er aan overgeeft, dat je gelooft in jezelf en vertrouwt op je eigen capaciteiten. Die kun je niet onderwijzen, maar moet je ontwikkelen, jij zelf en niemand anders.  Luister naar je lichaam, je intuitie, je instinct en je capaciteiten. Je weet meer van een onderwerp, dan je vooraf had gedacht. Je kan leren, dat hoeft je niet onderwezen te worden. En als je kunt leren kun je een verschil maken in de wereld. Als je iets wilt begrijpen, ga er dan over schrijven in plaats van er over lezen. In plaats van een workshop bij te wonen, kun je er één geven. Op de Dag van de Chaorde in het onderwijs sprak ik een student, 19 jaar oud. Hij volgde op het moment VWO 5 en 6 in één jaar, was van diverse scholen gestuurd, maar gaf nu les in Levenskunde aan diezelfde scholen. Van een gebrek aan energie en motivatie was bij deze jongen niets te merken.

Als je jezelf verantwoordelijk maakt voor je eigen leerproces, dan heb je wellicht behoefte aan een mentor. Dat kan iedereen zijn, behalve een leraar. Je kunt een stille mentor vinden in iemand van wie je alle boeken leest, die je volgt op internet of iemand die je vertrouwt en die gewoon goede vragen aanje stelt, waardoor jij geïnspireerd wordt. En natuurlijk leer je van leeftijdsgenoten, vakbroeders en andere gelijken. In plaats van met elkaar te concurreren, kun je beter van elkaar proberen te leren. Het gaat er niet om hoe hoog jouw cijfer uitvalt ten opzichte van de ander. Het gaat er om wat je geleerd hebt over jouw diepste verlangens. Besteed vooral tijd en vertrouwen aan wat je al weet en waarin je gelooft. ‘New School’ heeft maar één student: jijzelf!

NB: de term ‘futvoeder’ is geleend van Maarten Toonder. Hij introduceerde het woord, en fenomeen in zijn boek De Bovenbazen.


 



Social Request: NU doorpakken!

Het kerstgevoel van 2010 kwam uit het Glazen Huis in Eindhoven. De afsluiting van een weergaloze week 3FM Serious Request leverde een recordbedrag op van €7.135.707. Niemand had gedacht dat het nog mogelijk was het bedrag van 2009 te evenaren toen de Nederlandse gedoogregering liet weten vanwege de bezuinigingen ook geen geld meer te geven aan het jaarlijkse nationale kerstevent. Deze gedoogregering verzweeg het gemeenschappelijke en deed de deur naar WIJ, de mensen, definitief op slot. WIJ de mensen sprongen hiervan massaal op tilt. Opgezweept door drie knotsgekke dj’s besloten WIJ, de mensen, de gedoogregering een poepie te laten ruiken: Ons feestje bederven? Ik dacht het niet!

De vlam sloeg in de pan. We moesten en zouden het bedrag van 2009 evenaren.  Of het nu voor malariakindjes of voor aan HIV lijdende weeskinderen in Oeganda is, het doel is zinvol en het motto was duidelijk: WIJ, de mensen, laten ze niet in de steek! Honderden initiatieven werden opgezet om geld in te verzamelen. Kinderen van nog geen tien jaar oud wisten een betere bestemming voor hun spaarcentjes dan het volgende playstationspelletje. Ouders werden gegrepen door zoveel medeleven en voegden grotere bedragen toe. Dan maar even geen winterefteling. Studenten, normaal gesproken moet je niet aan hun drinkgelag komen, besloten tot ludieke inzamelacties. Van koekjes tot condooms, alles werd verkocht om bij te dragen. De vele duizenden kleine bijdragen telden op tot de €7,1 miljoen op de slotavond. De menigte was uitzinnig en werd beloond met een sociaal spektakel, waarbij iedereen mee kon doen. Via sms, Twitter, TV, radio, e-mails, de krant en alle andere beschikbare media communiceerden ze met elkaar over hoe ze bijdroegen aan de goede zaak. Als beloning beleefden WIJ een prachtige kerstavond. De kerken moeten aan hun bezoek gemerkt hebben, dat zij de boot in 2010 helemaal gemist hebben. Het ultieme kerstgevoel kon je (mee)beleven met Serious Request in Eindhoven.

Hier hadden WIJ, de mensen, behoefte aan. In verbinding met andere deelnemers stonden we niet stil bij wat we belangrijk vinden, maar kwamen we juist in beweging. Het geduld waarmee WIJ in de rij stonden voor de brievenbus van het Glazen Huis, het respect voor iedere bijdrage, groot of klein, kweekte een saamhorigheid, die alleen maar kon eindigen in een groot feest. Over medemenselijkheid, betrokkenheid en solidariteit gesproken. Lieve Koningin, heeft u dat ook gevoeld toen u deze ‘gedrochtregering’ beëdigde? WIJ, de mensen, tot op de dag van vandaag nog niet. Er stond geen regeringsvertegenwoordiger op, die de moed bij elkaar raapte bij het zien van zoveel sociale actie en besloot om alsnog bij te dragen. De afstand tot de mensen is door de stellingname van de gedoogregering alleen maar groter geworden. Er zal een moment komen, dat WIJ de mensen hen niet langer zullen gedogen en dan mag u hopen, dat WIJ nog enig mededogen met u zullen hebben. Oproepen tot wederzijds respect heeft geen effect, onvoorwaardelijk wederzijds altruïsme wel. WIJ, de mensen, hebben geen behoefte aan de morele regelzucht van een gedoogregering, Paus of Koningin. WIJ regelen het voortaan zelf wel.

Serious Request 2010 was vooral ook een Social Request, een oproep aan iedereen om te tonen wat WIJ, de mensen, wel weten: “Er is sprake van een verbijsterende liefde, en WIJ, de mensen, ontkenden dat gevoel niet langer. WIJ, de mensen, begrijpen het verbijsterende aanbod, dat het leven in zich heeft. En WIJ, de mensen, vertrouwen niet langer op maatschappelijk blinde politici, Pausen en vorstinnen, die de liefde en het leven niet meer herkennen. #fail!” Het gevoelsmens Herman van Veen duidde ons de weg: de 21e eeuw gaat over Sociaal Kapitaal. Daarom een Social Request aan WIJ, de mensen: Wees moedig, laten we nu doorpakken! Wij doen het zelf wel. Als zij serieus willen aanhaken, dan zullen we dat overwegen, want WIJ weten: de belangrijkste les van het leven is tolerantie.



Wie voor kapitalisme kiest, kiest voor werkloosheid
19 april 2010, 00:18
Filed under: Economie | Tags: , , , , , ,

Dit weekend twitterde ik: “Een goed werkende kapitalistische economie is de oorzaak van werkloosheid”. De reacties bleven niet lang uit. Iemand wees mij er op, dat in het communisme ook veel verborgen werkloosheid zat. Dat zou goed kunnen natuurlijk, maar daar had ik het niet over. Een tweede reactie ging over een waardeoordeel, dat ik volgens de volger velde. Later gaf deze twitteraar echter toe, dat hij een leesfoutje gemaakt had. Waar ik ‘oorzaak’ schreef, las hij ‘schuld’. Tja, wat iemand wel of niet van mijn teksten maakt, dat kan ik niet helpen. Wat mij betreft is het slechts een constatering. Ik zie het volgens mij dagelijks om mij heen gebeuren; nieuwe werklozen als gevolg van een goed werkende kapitalistische economie. Ik zal hierna uitleggen wat ik  zie. En ik zal ook proberen er geen ander oordeel over te geven, dan dat het wat mij betreft een minder leuk en ook minder begrepen effect is van ons zo geroemde kapitalistische economisch systeem. Het lijkt mij goed, dat we ons van dit effect bewust zijn. Maar mocht ik het helemaal mis hebben dan hoor ik het natuurlijk graag.

Voor een goed begrip van mijn stelling is het van belang, dat u inziet, dat de economie niet iets locaals is, maar globaal beschouwd moet worden. De internationale verwevenheid van de economie is zodanig, dat locale economieën nog maar nauwelijks bestaan. Sinds we de wereld zijn gaan koloniseren is dit al gaande. Dat betekent dat uw economische belang ook mijn belang is, en dat van hen, en van ons enzovoorts. Behoorlijk belangrijk dus. Door de globalisering van het kapitalistische economische denken is veel werk verplaatst naar lagelonenlanden, waardoor hier mensen werkloos zijn geworden. De besluiten waren kapitalistisch economisch gezien wellicht verantwoord, maar creëerden hier wel een probleem.

Desondanks is er onze economie nog een flinke berg werk te verzetten. Daar zijn veel mensen voor nodig, maar toch krijgen wij het voor elkaar dat we de berg verzetten met minder mensen dan er mensen zijn die willen werken. Als we dat nou eens beter zouden verdelen, dan is dat voor iedereen leuker, toch? Alleen met een goede verdeling van de totale berg werk is volledige werkgelegenheid mogelijk. Als u het daar niet mee eens bent, dan betekent dat volgens mij automatisch, dat u het niet erg vindt dat er werkloosheid is.

De motivatie om de werkloosheid te bestrijden is op papier altijd erg groot. Programma’s van politieke partijen roepen altijd om het hardst, dat werkloosheid bestreden moet worden. Maar als het even tegen zit met de overheidsfinanciën, dan bezuinigen ze om het hardst. Zo hard dat er ambtenaren ontslagen moeten worden, waardoor het aantal werklozen stijgt. De mensen die bij arbeidsbureaus werken hebben daardoor over de hoeveelheid werk niet te klagen. Driftig vullen zij hun systemen en starten begeleidingstrajecten op om werkzoekenden aan het werk te helpen. Dat gaat natuurlijk niet echt lukken, want het aantal vacatures blijft op zijn best gelijk. Weinig zinvol werk volgens mij, en demotiverend, hetgeen echter mijn probleem is en niet noodzakelijkerwijs het uwe. U kunt er heel anders over denken, vooral als u bij zo’n instelling werkt. Bezuinigingen lijken dus volgens ons kapitalistische economische denken dus heel verstandig, maar ze vergroten wel het aantal werklozen.

Politici vinden lange wachtrijen werklozen geen mooi gezicht. Daarom hameren ze er op dat ze moeten verdwijnen. Daar gaan dan weer mensen mee aan het werk. Zo is de werklozenindustrie inmiddels best een grote industrie. Alle werklozen dienen te worden geregistreerd, gecontroleerd en vooral gemotiveerd om aan het werk te gaan. Dat gaat natuurlijk niet lukken, want het aantal vacatures blijft onveranderd. Soms móeten werklozen op zijn minst vrijwilligerswerk gaan doen! En allemaal verplicht solliciteren.  De sollicitatiebrieven moeten vervolgens ook allemaal weer verwerkt worden. Daar hebben anderen het dan weer druk mee. Leve de werkloosheid in onze kapitalistische economie, zou je kunnen zeggen, maar de druk op de wachtrijen heeft dus helemaal geen zin en is slechts frustrerend en demotiverend voor wie het moeten ondergaan of uitvoeren.

Als het aantal vacatures onveranderd blijft, dan creëert de kapitalistische economie (Melkert)baantjes. Inhoudelijk gaan ze nergens over, maar voor de werkverschaffing zijn ze prima. Werklozen worden gestimuleerd c.q. verplicht ze te accepteren. Het zijn vooral diensten, die nieuwe baantjes. In het communistische kapitalisme noemden kapitalisten dit dwangarbeid en zelf noemen kapitalisten het sociale werkgelegenheid. Het gevolg van deze dwang is, dat de wachtlijsten korter worden, maar dat onze kapitalistische economie toch niet groeit. Met de diensten wordt niets waardevols geproduceerd, maar wel hoge kosten gemaakt. En zo moet de overheid weer bezuinigen en jaagt het zelf het aantal werklozen weer omhoog. U kunt hierboven herlezen wat er dan weer gaat gebeuren.

Een echte kapitalist zou kunnen argumenteren, dat de werklozen ‘het gat in de markt’ maar moeten gaan zoeken. Dat valt echter niet mee. De meeste gaten blijken al te zijn gevonden en gevuld. In onze ijver produceren we daardoor steeds meer nutteloze dingen, waarvan omzet en winst steeds weer moeten groeien. Als de kosten van die dingen stijgen, hetgeen kennelijk onlosmakelijk verbonden is met het kapitalisitische economische denken, dan moet er bezuinigd worden, hetgeen er uiteindelijk toe leidt dat ergens iemand werkloos wordt. Herlees voor het vervolg het stuk hierboven.

Het zou enorm helpen als wij leren dat het voor een economie niet noodzakelijk is om alsmaar te groeien. Groei hier gaat ten koste van iets ergens anders en resulteert uiteindelijk ergens in werkloosheid. Weinig zinvolle of zelfs nutteloze baantjes creeren helpt niet. Werkloosheid hoort bij een kapitalistische economie en de uitdrukking dat ‘het slecht is voor een economie als er werkloosheid is’ moet dus eigenlijk zijn, ‘dat deze economie slecht is voor de mens’. We krijgen er weliswaar bergen spullen door, maar deze kapitalistische economie is niet goed voor mensen en hun onderlinge verhoudingen. Dat moet volgens mij een stuk leuker kunnen.